un Galicien dans Bruxelles/Brussel

Neste país aprendín o verdadeiro sentido de "pagar todo con tarxeta", xa que, realmente, escasean os sitios onde so se poida pagar en "cash".
Incluso podes, se queres, activar o teu monedeiro electrónico, a función "protón" coa que pagar en lugares onde non acepten o pago con tarxeta directamente á conta.

Comprar o pan, o bono mensual do transporte público, a compra do súper... ata agora, tan só o meu sitio favorito de pitas e o dos panini's non puiden pagar coa tarxeta.

Ata tal punto, que moitos días ando sen diñeiro en efectivo pola rúa.
Encántame usar a tarxeta de crédito (si, non é de débito) belga!

chúzame

Recibía un mail esta mañá no que se me instaba a falar neste pequeno espazo sobre unha "característica" que, por respeto a outros, preferín non comentar.
O tema en cuestión, e para entendérmonos fácilmente, é "se están boas as belgas ou non".

Creo que é bastante complicado contestar a esta pregunta, así que tratarei de ser o máis claro posible. Cabe a posibilidade de que nalgún momento se poida malinterpretar algo, pero, en todo caso, a miña intención é non facer nunca dano nin ter segundas intencións.

¿Están boas? ¿As belgas? Vou a diferenciar, en primeiro lugar, entre as belgas de longa descendencia europea e as belgas de descendentes africanos (a saber, falo, sen despectivo ningún, de negros e moros)

As belgas autóctonas (e non por iso menos nativas) teñen tendencia a ter o pelo e os ollos claros e a ser altas e delgadas. Sei que algúns pensarían xa: están boísimas, pero non é o caso. Desgraciadamente, iso non, repito, NON, garante que estén boas. A ver, que habelas hailas, e moi guapas, pero non é a regra xeral. De feito, é o raro, penso eu.
Sen embargo é moi curioso comprobar que as belgas máis guapas e as que esan máis boas son as que van cos carriños dos seus nenos pola rúa. Claro, é porque xa están pilladas, pensaredes (eu tamén o penso).

As belgas non autóctonas poden ser, polo xeral, ou negras ou moras (destas últimas está cheo o meu barrio, mi madriña que laretas que son, que non calan nin estando soas!). A taxa de "tías boas" entrea s negriñas e, con moito, superior á das belgas autóctonas, qué dúbida cabe (esto si que é unha afirmación categórica!) e a das moras, creo que a sobrepasa amplamente.
Ollos escuros penetrantes e sinuosas curvas, se podería dicir.

Falando de todo un pouco, hai algo que si me molesta desta xente (e non só das mulleres, os homes tamén) e é que cando che clavan a vista, fan iso, clavarche literalmente a vista (alén do tipo de mirada). Resulta molesto e incluso agresivo.

En resumo,  espero non ferir sensibilidades, sobre todo a da miña moza, pero espero tamén ter solucionado esa dúbida "para os solteiros". En todo caso, reitero que non hai ningún comentario con mala intención.
E afirmo que, ante todo, é unha opinión. Estou seguro que cada un dos bolseirOs que están en Europa pensarán de maneira diferente.
(comprenderedes, tamén, que non ilustre con fotos este post!)

chúzame

Efectivamente, nesa cidade hai moito máis que CoffeShops, así que vou a contar cousas que me resultaron, cando menos, interesantes.

Sigo sen saber cómo se suben fotos á blog, así que deixo as ligazóns de flicker para que poidades ilas vendo segundo boto as miñas parrafadas (esto é unha declaración de axudas, por favor!)

Para comezar, hei de dar fe de que estiven aló, e por riba con testigos, como vedes, no mesmo centro da praza Dam (AmsterDam) que é o Obradoiro da cidade, vamos.  É unha praza moi curiosa porque a atravesan os tranvías! Tamén está aló o Palacio Real, e dan a ela todas as rúas das tendas (si, tamén hai un Zara).

Seguindo a miña política de cousas curiosas, aquí vos deixo a foto (en corto) do escaparate dunha das condonerías máis famosas da cidade (que non me acordo nin do nome nin a rúa) pero que, sen dúbida, é de entrada obrigada, tanto se che gusta o sexo coma se non! Había cousas realmente interesantes, e intelixentes!

Agora unha cousa mala, a porcallada máis grande despois do botellón do Apóstolo na alameda compostelana, uns urinarios públicos que deixaban todo feito un cisco!  Iso si, eran gratuitos, que non é pouco: tanto en Bruxelas como en Amsterdam se estila moito o de ter que deixar 30 ou 50 céntimos de euro por entrar a un baño... aínda que xa estés consumindo algo!!! Non me extraña que despois vexa a xente mexando na rúa, aquí, no meu barrio.

Por certo, sabíades que a diferencia entre un brillante e un diamante é que o brillante é o diamante pulido? Eu non, tiven que aprendelo no Diamonds Group,  onde teñen unha réplica dos mellores diamantes do mundo, para que se che quede a boca aberta...

E para finalizar, aquí deixo a foto dun bocata que comín en Rotterdam, de atún e pementos de piquillo, que estaba realmente delicioso... delicioso é dicir pouco!!! Mimadriña que bocata!

Lamento non poder ofrecer fotos do barrio roxo, pero é que... está prohibido!

Outra foto que lamento é a dos tipos (situados cada 100 metros máis ou menos) que che susurraban ao teu lado "amigo, coca, farlopa, extasis..."
Buf, sen comentarios.

chúzame

Seguro que Aqueles que me coñecen, saben da miña especial predilección polos asuntos políticos (teña ou non teña idea profunda deles) e a tentar ser, nas máis das veces, o avogado das causas perdidas…
Vale, non ven a conto, pero necesitaba unha escusa para falar de política neste blog. Como non, de política belga, xa que lía esta mañá no independent o seguinte titular:

“Belgium on the brink as talks collapse“

Bélxica é un país formado por dúas “etnias, culturas ou chámalle X” ben diferenciadas: os Flamencos (duchtspeakers, 10 millóns de persoas, aprox) e os Valóns (francófonos, sobre uns 4 millóns), que centran na súa diferencia lingüística o seu principal escollo diferencial.
Lenvan xa máis de 5 meses sen formar un goberno de coalición, xa que nas pasadas eleccións, que gañaron os flamencos, estes esixoron unhas determinadas condicións que romperían o Estado tal como se entende (competencias en sanidade, tributarias e non sei cales máis…). Non se separan de feito porque… porque hai algo que as une: Bruxelas!

Bruxelas é un prezado pastel que queren ambas partes: está na zona flamenca pero é maioritariamente francófona, i é, ademáis, o único condado estrictamente biligüe (si, bilingüe, ata tal punto de que calquera posto de traballo require alto novel de francés e holandés. Bilingüe, e máis ca Galicia…)

Ante esta situación, lin xa noutros xornais que as solucións que se plantexan son:
Flandres: que se independice, ou que se anexione a Holanda (menos viable)
Valonia: que se independice, ou que se anexione a Francia (pouco probable) ou inlcuso a Luxemburgo (menos improbable)!
Bruxelas: que funcione coma “a capital europea”, un distrito autónomo, independente, tipo Washington D.C. A pregunta é: está a UE preparada para isto? Para o funcionamento de Bruxelas como algo autónomo?

Como cidadán galego-español (esto non vai con segundas interpretacións…) o que máis sorprendente me resulta desta situación é… a calma coa que prosigue a vida diaria neste país. Aquí non hai prensa-alarmista coma en España, aquí a xente continúa a súa vida diaria! É certo, coma comentaba onte co meu caseiro, que todos están preocupados polo cariz que están tomando as cousas, xa que a situación cada día está máis lonxe de solucionarse, pero que a vida política, aínda que intensa, non se levaba ao terreo persoal.

Asústame pensar que en España, nestes intres, aínda haxa un sector moi importante da política que manteña a “teoría da conspiración” con respecto aos atentados do 11-M.

E aústame pensar qué sucedería en España se en Cataluña, Euskadi ou Galicia (Paísos Cataláns, Euskal Herría ou Galiza, como prefirades) os nacionalistas “barresen” nas eleccións e tentasen asumir as competencias tributarias e de xustiza de tal maneira que o Estado español deixase de ser coma se entende hoxe. Asústame pensalo non polo que sucedería nestas rexións, senón pola reacción do resto do Estado, do (ancorado) nacionalismo español ou dos catrastofistas medios polítizados de comunicación que temos.

Neste sentido, Bélxica (entendida coma os seus cidadáns) gaña por goleada. É unha cuestión de madurez política. Madurez que boto de menos en España

Acepto comentarios (constructivos)

chúzame

É hora de falar da "casa de tócame Roque", é dicir, o hostal!

Se mal non recordo, foron catro noites que pasamos aló; catro noites nas que durmimos en catro habitacións diferentes, con 5, 9 e 13 persoas máis, respectivamente.

Catro noites nas que, evidentemente, a taxa de excavadoras, chimpíns e tractores de recollida de alpacas, se respectou ou incluso se sobrepasou sobremaneira (ata tal punto de cuestionarme se era eu o que estaba roncando, porque non me daban as contas!!!)

As habitacións estaban nun piso, os baños noutro diferente e as maletas na entrada... así que imaxinade as peripecias que facíamos: chegar ao hostal pola tarde, pedir a chave dese día, recoller a roupa do día seguinte e de aseo, ir a unha habitación, despois a un baño, logo á habitación de novo, abrir a taquilla, pechar a taquilla, baixar de novo á maleta, ir ao salón e cear tranquilos... e seguir buscando piso!
E todos os días igual! Creo que o que máis botei de menos foi o feito de non ter intimidade ningunha durate 4 días, nin sequera ao durmir.

O único que compensou a estancia alí foi a experiencia (nova, e única en si mesma) e o rexente do hostal, un belga namorado de España, sobre todo da España mediterránea, e a quen lle debemos unha visita de despedida antes de marchar.

É unha pena que non lle sacara ningunha foto...

chúzame

"Condenado" por 4ª vez no que vai de ano, o meu pé esquerdo obrígame a pasar unhas horas (continuadas) sen poderme mover, así que terei que gozar do pouco que me queda no meu apartaestudio para pasar o rato:

Internet: a única forma de seguir estando na onda do que pasa na miña terra é esta, a Internet. Menos mal que Chuza! e Menéame! son internacioais, e que Muchachada Nui tamén está no Youtube... de todas formas, aquí no apartaestudio hei de racionar o consumo, xa que o sistema de conexión é un tantiño diferente. Según teño entendido (pero non podo afirmalo con rotundidade) aquí tes, dependendo do que pagues, unha cuota de consumo de tantos "megas" ao mes, e cando a acadas, a conexión vólvese tan lenta como puideron ser as conexións con modem's de 28kbps (cousa q non entendo, por máis que o penso non o entendo) Iso si, como maneira de frear os programas P2P, non ten prezo!

Televisión: Bélxica presume de ter a televisión por cable máis estendida do mundo. É certo: a taxa sobrepasa o 90%. A nivel de contidos, recoñezo que están por riba do nivel das televisións españolas. A súa programación vertical está tamén estruturada en torno ao horario de traballo (aínda que non entendo os espazos tipo "la tienda en casa" nalgunha canle ás tres da tarde). Gústame que todo sexa máis cedo que en España, xa que ver programas de prime time e incluso late night non quitan (ou apenas o fan) horas de sono. (Nota mental: debería falar so sobre a televisión noutro post, xa que é unha cuestión a desenvolver longo e tendido).
A nivel técnico... madre mía, canto poderían aprender das televisións españolas e (sobre todo) das italianas! Na vida vira un debate en prime con 4 cámaras (master para encuadre de foto, e 3 para planos cortos dos debatentes), sen vtr's, nin colas nin intervencións telefónicas nin nada! Esa é a televisión dos 70!!!
Acostumado ao ritmo visual da "xeración do videoclip", creo que esta televisión, en parte, se antolla aburrida. Xa comentarei, noutro post, que é o que máis me gusta e o que menos

Aparellos de ocio portátil: aínda que boto de menos a WII, sempre me acompaña a PSP, para botar unhas apaixoantes carreiras ao F12006, e, dende hai algo menos dun mes, o meu Ipod nano, que no transporte público de Bruxelas me transporta ao fantástico mundo da música.

E Casiopea, o meu portátil, que tantas alegrías e disgustos me ten dado durante 4 anos, e que todos os día me ensina de novo que a técnica, como berraba a Escola de Frankfurt, non é neutral.

chúzame

A pesares das moitítimas cousas que ten esta cidade para ver, seguro que o que estades esperando é esto.

Non vos defraudarei entón. Abride o enlace

chúzame

Punto a favor para os bancos de Bélxica: o digipass

En España, polo menos nos tous bancos cos que traballo, tes unha clave de usuario e un contrasinal para manexar a túa conta pola Internet.

Aquí o sistema é diferente, xa que ti operas dende o teu ordenador... pero cun aparatiño que xenera os seus propios códigos e que se chama digipass (foto)

Se queres acceder á túa conta, ademáis da túa clave de usuario, é necesario o número de serie do teu digipass e o código que este xerere (previa inserción do teu código persoal nel) polo que me parece un sistema acertadísimo.

Manexar o diñeiro dende o teu ordenador é bastante máis sinxelo do que pode parecer, e todo gracias a este aparatiño

chúzame

Unha cidade de pedra, ancorada no tempo, pese ao paso de centos de turistas diariamente. Así é Brujas (por certo, alguén sabe cómo se pronuncia en galego esta cidade?).

É realmente bonita, e para mostra, unha foto

Ven sendo a praza central, onde está o concello.

Nun dos restaurantes que se ven na foto  probei un dos pratos típicos deste país, algo así como un estofado de carne feito con cerveza e un azucar especial que teñen aquí, e que en galego se chamaría "carbonada a la flamenca" (o plato, non o azucar!)

O máis bonito da cidade, alén dos canáis, son os propios edificios, todos baixiños, moitos deles coloridos, e as rúas empedradas, os carros de cabalos, os chocolates que aquí teñen... buf! Sen embargo, non sei por que, recordoume a Cinecitta, xa que esta é unha cidade de cine. Parece un decorado, non unha cidade onde vivir.

E non vin a ningún nativo: todo eran turistas!

Pola tarde fumos a Gante. Esta xa parecía máis cidade (con nativos, e iso...)! Alí tomamos un refresco, demos unha volta rapidiña, comprobamos que tiñan canales e un castelo (dos condes de Flandres). Segundo un dos meus compañeiros, por dentro "é máis bonito o de Vimianzo".  Non podo opinar porque non estiven en ningún dos dous (pero si no de Monterrei!)

E a próxima cidade belga que visitemos será Amberes.

chúzame

Esta semana, agotada case unha terceira parte da miña estancia neste país, decidín coller o touro polos cornos, ou o polbo con dous collóns, e comprar un libro para aprender francés para “debutants”. E un pequeno dicionario, tamén.

Sen embargo, o máis curioso foi a librería. Ou a contrastación de cómo son as librerías aquí.

Alén de ser enorme a librería na que estaba, o que máis me sorprendeu foi a cafetería que tiñan montada dentro!

Varias mesas e sillas (incluso un piano!) para poder sentarte cómodamente e pedir un café e un doce mentres les unha revista ou ollas o libro que vas a mercar.

 E, ao parecer, hai moitas librerías deste estilo.

chúzame